Tags
Na een verhaal over mijn eerste liefde, ook eentje over mijn laatste.
Eerder had ik nooit wat met kinderen. Ik vond ze eng, vies, kon er niet mee praten en vond ze voornamelijk vervelend. Tot Simon in mijn leven kwam. Hij is de zoon van Marit (de enige vriendin die een kind heeft) Hij is blond, heeft blauwe ogen……en is 3,5 jaar. Het is echt zo’n schatje.
Hij kan tegenwoordig al een goed woordje praten, is eigenwijs….en ook megasterk.
Maar hij laat mijn hart echt smelten. Ik kwam bij Marit binnen.
“Mich, Mich, je moet even mee naar mijn kamer komen, ik heb nieuw speelgoed”
“Mich wil je voorlezen?!”
“Mich ik wil lego met je spelen”
Opeens sprong hij op mij, ik dacht dat ik werd verstikt.
“Wat ben je aan het doen, Simon?”
“Ik wil je gewoon knuffelen, ik vind je lief”
De rest van de middag hebben wij gespeeld met lego, heb ik hem rondgetrokken in een wasmand en we hebben gedanst. Hij heeft mij ook 20 keer gebeukt met een speelstok…:( Ik bleef bij hun eten en tijdens het eten zegt hij opeens:
“Mich, waar is Rob? ROB ROB ROB!! IK WIL ROB!”
WAT???? Hoe heeft hij dat in vredesnaam onthouden??
Na het eten ging ik weg. Hij ging op de bank zitten met zijn armen over elkaar en gaf een pruillip.
“Ik wil niet dat je weggaat! Geef mij eens een handje”
Ik gaf hem een hand, hij trok mij naar de bank en liet mijn hand niet los.
“Je mag pas weg als je met mij tv hebt gekeken, anders laat ik je niet los”
Manipulatief kreng! :) Ik zei dat ik echt weg moest…
“Nou dan loop ik even met je mee naar de deur!”
Gaf mij bij het afscheid een dikke zoen en zwaaide mij uit.
Ik zwaaide terug.
Oh wat een schatje, ik ben echt verliefd….
