25 zondag sep 2011
Toegevoegd in Werk
Tags
Bij pesten denk je automatisch aan kinderen op de basis- of middelbare school. Maar als je later werkt, krijg je er ook mee te maken. Niet in de vorm van schelden, in elkaar slaan of “je hebt vlooien” maar negeren, roddelen en belachelijk maken.
Ik loop er al een paar dagen mee rond. Het zit al een tijdje in mijn hoofd. De hele Samira situatie. Los van het feit dat zij zichzelf ook onmogelijk heeft gedragen, is de groep ook schuldig….
09 zaterdag apr 2011
Toegevoegd in #soap
26 dinsdag jan 2010
Toegevoegd in Persoonlijk
Tags
Gisteren keek ik The Fashion Show. Het ging over verschillende groepjes op school en opeens moest ik denken aan mijn eigen basisschooltijd en de groepjes die er waren. Soms heb je weleens van die gesprekken op de late avond en dan komt de vraag, waar heb je spijt van.
Ik roep altijd, ik heb nergens spijt van. Alles wat je doet maakt je tot degene van de dag van vandaag. Maar als ik ergens spijt van heb, is het hoe ik mij heb gedragen op de basisschool.
Wij hadden zoals de meeste basisscholen verschillende groepjes in de klas. Bij de meisjes had je twee groepen, onze groep. -achteraf gezien kan je ons de mean girls noemen-, een andere groep meisjes en dan had je de rest-groep.
Op die leeftijd besef je dat niet, maar achteraf gezien, hadden wij echt zoveel macht in de klas. Wij waren met z'n vieren. We hadden een grote mond, gingen om met de "coole" jongens, die ons altijd hielpen als we weer eens ruzie hadden met een ander groepje. Wij vieren waren de kern en daarnaast hadden we nog heel veel meisjes die met ons omgingen maar zij waren niet "het groepje"
Wij hadden met z'n vieren codetaal, afspraken, etc etc. Als er bijvoorbeeld ééntje verkering had, dan werden er andere jongens geronseld zodat we alle vier "verkering" hadden. Ging er een verkering uit, dan gingen ze alle vier uit.
Ik kijk altijd met een glimlach op mijn gezicht terug naar deze tijd. Het was leuk. Maar wij hebben de macht die wij hadden echt misbruik.
Zo waren wij al vanaf groep 3 bij elkaar. In groep 6 kwam er een meisje erbij. Zonder haar te zien, besloten wij op een middag in de vakantie dat zij er niet bij hoorde. Wij waren een klas, onze klas was leuk zo en zij kwam er later bij. Nee zij hoorde er niet bij. Wij besloten dat, vertelden het aan iedereen in de klas en zo was het. Chantal kwam erbij en werd door geen één groep opgenomen.
Een jaar later kwam er weer een nieuw meisje bij, lichtelijk spijt van ons vorig oordeel besloten we dat we Jacqueline wel een kans zouden geven. Dus vanaf dag één dat zij binnen stapte werd ze door ons rondgeleid en opgenomen in de groep. Achteraf gezien, criteria van niks, we hadden die meisjes niet eens gezien.
Maar degene waar ik na jaren nog steeds heel vaak aan denk is Nicole. Nicole zat al bij ons in de klas sinds groep 3. Nicole was een stuk langer dan de rest van de klas, dun en ze had felrood haar en het piekte. Ik weet niet eens wanneer het is begonnen maar het was algemeen bekend dat niemand met Nicole omging.
Wij zeiden altijd dat ze vlooien had, dus niemand wilde naast haar staan. Moesten we vanuit school bijvoorbeeld een opdracht doen met haar dan gingen we ons "inenten" zodat we immuun voor haar waren. Maar die immuniteit was maar voor één uur, dus na dat uur renden we weg want dan moesten we ons weer laten "inenten". Echt vreselijk gemene grapjes.
Mijn moeder vond toen al dat het niet kon, maar ik zei altijd
"Maaaam, het is maar een grapje hoor, ik weet ook wel dat ze geen vlooien heeft".
Op een gegeven moment was zij compleet verliefd op Jan. Jan was één van de stoere jongens, wij kwamen daar achter en hebben zoveel grapjes erover gemaakt. Tot één van ons een briefje van Nicole tegen kwamen (nou ja, we hadden in haar la gesnuffeld), gericht aan Jan en waarin ze haar verliefdheid uitlegde en vroeg of hij verkering met haar wilde.
Wij hebben dat briefje in de la van Jan gelegd en het resultaat was vreselijk. Nicole werd publiekelijk vernederd door Jan. Hoe zij kon denken dat hij met haar verkering wilde.
Eind groep 8, kreeg ik een plek tegenover Nicole. Dus dag in dag uit zat ik tegenover haar, ik begon met haar te praten en kwam erachter dat ze best een aardig meisje was. Totaal te laat natuurlijk. Vanaf dat moment lieten we haar een beetje haar eigen gang gaan en bemoeide ons niet meer met haar.
Na de basisschool verhuisde haar familie naar het Westen, dus ik heb haar nooit meer gezien. Maar sinds de basisschool denk ik nog geregeld terug aan haar. Hoe het nu met haar zal gaan en of ze ondanks haar basisschooltijd goed terecht is gekomen. Ik zou (nu) ook graag mijn excuses willen aanbieden voor het achterlijke gedrag van toen. Dat ik spijt heb en het niet zo meende, dat we gewoon stomme meisjes waren met nog stommere acties.
Als ik eens een keer afspreek met één van de meiden van toen, komt het gesprek op de één of andere manier steeds weer uit op Nicole en dat we spijt hebben voor hetgeen we haar hebben aangedaan. Ik moet er niet aandenken, dat ik degene was geweest die gepest was.
Sinds internet bestaat, google ik nog steeds één keer in de zoveel tijd op haar naam om te kijken of ik haar kan vinden, zodat ik haar kan contacten maar tot nu toe blijft ze onvindbaar.
Dus als ik ergens spijt van heb, is het van hoe we Nicole hebben behandeld.
Ik hoop dat het uiteindelijk ook met haar goed is gekomen.
