Het besef….

Tags

kredietcrisis, ontslag, werkloos

Afgelopen dagen zijn als een roes langs mij heen gegaan. Ik heb zoveel mensen gesproken, zoveel gezegd en gedaan, dat ik niet eens meer weet wat allemaal.

Het is alsof het een film is en ik straks wakker wordt en alles weer normaal is. Aan de andere kant besef ik echt wel dat het om mij gaat, dat ik mij nu moet gaan beraden wat ik nu ga doen.

Afgelopen dagen heeft mijn telefoon niet stil gestaan. Ik denk dat ik van mijn hele leven nog nooit zoveel telefoontjes heb gehad als afgelopen weekend. Nieuws verspreidt zich snel en dit soort nieuws al helemaal. Sommige collega’s bellen mij op en zeggen dat ze totaal verslagen zijn, opmerkingen als:

"Het voelt wel alsof ik zelf ben ontslagen"

"Wat moet ik nu zonder jou bij deze club?"

"Als ze jou ontslaan, wie is er dan wel veilig hier?"

Heel lief en vleiend, maar objectief gezien heb ik er niks aan. Want ik ben degene die ontslagen is. Ik ben degene die door de molen gaat straks.

Rationeel snap ik allemaal wel waarom dit moest gebeuren, ik ben ook niet boos, het is alleen emotioneel een hele grote klap. Ik weet ook wel dat er ergere dingen zijn, dan dit.

Ik heb dit weekend met een aantal mensen over de regeling gesproken die ik heb gekregen, de regeling uitgespit en het ziet er goed uit. Zoals altijd is er gekozen voor een mensenoplossing. De regeling houdt in dat ik komende negen maanden nog mijn huidige salaris behoud, alleen ben vrijgesteld van arbeid. Ik krijg dus de vrijheid om te solliciteren of andere dingen te doen. Na negen maanden ben ik weer in dienst van het bedrijf.

Objectief gezien moet je het zien als een stuk opschorting van je arbeidscontract.

Emotioneel is natuurlijk een heel ander verhaal. Ik ben degene die straks negen maanden zonder werk zit, degene die straks haar leaseauto moet inleveren, die de ww-molen ingaat.

Leuk is anders.

Rob heeft mij drie dagen kuuroord cadeau gegeven. Ik had het liefst dat hij meeging. Maar hij gaat niet mee, hij hou niet van sauna’s etc etc, dus ik ga nu met een vriendin. Ik ga pas eind volgende week, maar ik hoop ermee wel wat dingen weer helder in mijn hoofd te krijgen.

De tranen zijn nu over, maar het besef komt nu binnen….dit is mijn leven en ik ben werkloos..:(

Daarnaast wil ik al mijn vriendjes en vriendjes bedanken voor alle steun al deze dagen! I love you guys….

De bijl is gevallen….

Tags

kredietcrisis, ontslag

Na maanden van rommelen en gonzen van geruchten is de bijl uiteindelijk toch gevallen.

Zoals ik zelf had verwacht, werd de beslissing door de directie zelf genomen en heeft Niels er totaal geen zeg in gehad. Hij zei tegen mij:

“Van alle gesprekken heb ik tegen het gesprek met jou het meest opgekeken, maar we kunnen niks anders”

Kort gezegd, er is gisteren ivm dreigend faillissement ontslag aangevraagd voor 146 collega’s, waaronder ik. We hebben een goede regeling gekregen dus daarover niks dan goeds.

Maar de klap is bij mij vrij heftig aangekomen.

Het is niet het financiele wat het hem doet.

Het is niet het feit dat ik bang ben om geen andere baan te vinden.

Niels verwoorden het precies zoals ik het in gedachten had, maar gisteren door mijn tranen niet kon zeggen.

“We zijn een soort sekte, een familie voor elkaar, alleen het verliezen van het gevoel dat je er niet meer bijhoort gaat al door merg en been”

Ik moet mij nu gaan beraden wat ik ga doen in de toekomst. Iedereen moet zich nu beraden op de toekomst. Ik voel mij zwaar k** maar ik heb nu duidelijkheid over wat mijn lot is.

Aan de ene kant ben ik blij dat Rob bij hetzelfde bedrijf werkt, hij was er gisteren bij toen ik het nieuws te horen kreeg en heeft mij de hele dag kunnen bijstaan. Maar aan de andere kant, de bijl hangt ook nog boven zijn hoofd.

Zwaar boven zijn hoofd, dus de stress is wat mij betreft nog niet over.

Ik weet niet in hoeverre ik de komende dagen online ben. Ben compleet van de kaart.

Wrang…

Tags

Diana, kredietcrisis, Richard, The gang, Thijs

Het was veel organiseren en regelen maar eindelijk is het zover. Dit weekend is ons jaarlijkse weekendje uit met “The Gang”.

Elke jaar gaan Diana, Richard, Thijs en ik samen een weekendje weg. Samen met z’n vieren activiteiten doen, uiteten, bijpraten en voornamelijk lachen en gieren!

Onzeker…

Tags

kredietcrisis, ontslagen, Rob, still in love with you

De toekomst is onzeker, ik word er helemaal gek van. Ik heb vannacht zo slecht geslapen.

Gisteren bij Rob was echt super leuk. Ik zag dat hij echt zijn best deed. Laatste keer zei ik dat hij soms zo afstandelijk was. Gisteren deed hij er echt alles aan om niet afstandelijk te zijn. Hij was echt lief. Hij had voor mij gekookt en we hebben echt gelachen en leuk gesproken.

Er was wel een sfeer die overheerste, daarover later meer.

We lagen op een gegeven moment op de bank samen en toen dacht ik “Ik ben nog steeds gek op jou”. Ik heb echt geprobeerd mij kwetsbaar op te stellen, maar ik merk dat ik er echt moeite mee heb.

We zaten foto’s te bekijken op zijn laptop van de vakantie die hij vorig jaar september heeft gemaakt – De periode dat wij totale communicatiestop hadden. Nou ja, ik was weer in mijn “boosheidsfase” – Opeens zie ik een foto van een restaurant en de naam van het restaurant had mijn naam, voor-en achternaam.

Dus ik “Heee, wat leuk!”

Rob “Ja die had ik toen speciaal voor jou genomen. Wilde hem nog aan je laten zien, maar aangezien je niet echt op aanspreekbare basis was, ben ik het daarna glad vergeten!”

“Oh wat lief dat je die foto hebt genomen.”

“Nu je het erover hebt, ik heb toen ook een boek voor je meegenomen”

Ik was helemaal in shock. Ik heb in al die jaren nog nooit wat van hem gekregen, en dan koopt hij iets voor mij in de periode dat we elkaar niet eens spraken??!

Maar de onzekerheid waar ik het eerder over had, gaat over het zakelijke gedeelte.

Zoals al weleens eerder verteld, gaat het niet goed met onze divisie. Onze divisie is in een half jaar van 600 man naar 280 man gegaan. Vandaag is het ontslagdag voor het management. Voor Rob is het 50% kans of hij mag blijven.

Ik vind het echt zenuwslopend, Rob heeft besloten dat als hij wordt ontslagen, dan gaat hij verhuizen naar Amerika om daar te gaan werken. Ik weet -mijn god- niet hoe ik dat ga verwerken. Dan gaat hij echt weg…

Naast zijn positie staat ook mijn eigen positie ter discussie. Eerder bleven wij ongedeerd bij de ontslagen, maar ze zijn nu in het hogere segment aan het snijden, enorm veel bekenden zijn eruit gegaan. Ik vrees dat als de economie zo door blijven gaan, dat ik er bij de volgende ontslagronde eruit lig.

Financieel kan ik het wel een tijd trekken en ik ben ook niet bang dat ik geen andere baan kan vinden. Maar ik voel mij zo doelloos als ik eraan denk…

Ik hou van dit bedrijf, het doet mij echt pijn dat het zo hard wordt getroffen!

Rob en ik gaan allebei straks op vakantie, misschien is onze hele wereld anders als we terugkomen….

Update 4-6: Hij mag blijven! Pak van mijn hart…oeffff….

Bubbel weg…

Tags

familia, happy bubbel, kredietcrisis, Niels

Jarenlang heb ik in een happy bubbel geleefd…..dingen konden alleen goed, beter, best…Ik ben in een tijd opgegroeid dat de enige weg omhoog was. Natuurlijk hoor je van alles om je heen over de kredietcrisis maar met ons gaat nog alles goed….

………..tot Niels gisteren mijn bubbel doorprikte…….en mij in de harde realiteit zette….

Maandag werd ik gebeld door de assistent van Niels:

“Hij wil je deze week spreken, op een externe locatie”

Ik vond het raar want onze overleggen staan normaal weken van te voren vast en hij komt altijd naar mij toe op locatie. Maar goed, ik heb woensdagmiddag nog wel plek, moet ‘s avonds sowieso op de hoofdvestiging zijn.

Afgelopen maanden waren er wel lichte tekenen dat ik bij mijzelf dacht, zijn ze nu aan het bezuinigen? Ik schudde het altijd van mij af, nee met ons gaat alles prima.

Niels wilde met mij de situatie van het team bespreken. Ons bedrijf lijdt verlies door de crisis, veel verlies. Het is nu elk team voor zichzelf. Ze willen niet dat er totale paniek uitbreekt, dus iedereen wordt nog in de waan gelaten dat alles goed gaat. Niels wilde mij erin betrekken om samen tot een “reddingsplan” te komen.

Deze maand wordt afscheid genomen van alle mensen in hun proeftijd, alle tijdelijke contracten worden niet verlengd. Als de situatie volgende maand nog slechter is, wordt er gesneden in de vaste contracten en zal ook in het managementteam gesneden worden.

Ik heb het al eens eerder geblogd, maar ons bedrijf is één grote familie. We zijn een hele hechte groep (en dan voornamelijk de seniorgroep), we doen in privé tijd ook veel dingen samen. Onze band is sterker dan collega’s die elkaar elke dag zien op de afdeling. We zorgen onderling goed voor elkaar, proberen elkaar te helpen in situaties en beschermen elkaar als er één is die hulp nodig heeft. Ja een echte familie!

Het doet mij dan ook echt pijn om te zien dat er nu wordt gesaneerd. Niels zei:

“Jij hoeft je nergens zorgen over te maken, als ik ga snijden, ben jij de laatste die weggaat…dan zitten wij aan het eind met z’n tweeen op een bootje”

“Gelukkig” zitten alle mensen waar ik goed mee om ga, in het hogere segment (waar de grootste omzet wordt gemaakt), waar dus pas het laatst in zal worden gesneden.

Ik weet mijn liefde voor mijn werkgever is een beetje “raar” te noemen, niet iedereen zal het snappen. Maar ik was erbij toen wij als pioniers als eerste partij op de markt waren met een kleine groep, tot nu het een grote multinational is. Ik kan mij niet voorstellen om ergens anders te werken dan hier…

Ondanks dat mijn positie niet ter discussie staat, toch doet het mij pijn om te zien dat er afscheid wordt genomen van alle anderen.

Na dit gesprek had ik een overleg op de hoofdvestiging. Ik liep rond en ik kreeg zo’n naar gevoel. De helft wat hier rondloopt, weet niet eens wat er werkelijk aan de hand is.

Zij leven nog in hun happy bubbel…die van mij is voor even gebarsten….