01 vrijdag apr 2011
Toegevoegd in Vriend(inn)en
Tags
In 2008 voor het laatst over Anna geblogd. Anna is één van de mensen waarvan ik denk, waarom hebben wij nog contact? Ik ken haar sinds 1995, in 2008 voor mijzelf de knoop doorgehakt dat het geen vriendin meer is. Maar toch blijf je dan sporadisch contact houden en waarom denk ik dan? Waarom ben ik niet daadkrachtig genoeg om dat laatste stukje ook te verbreken?
17 zondag jan 2010
Toegevoegd in Vriend(inn)en
Één keer in de zoveel tijd hebben we een kleine reunie met de meiden van de havo. De één spreek ik wat vaker dan de ander. We spreken één keer in het half jaar met elkaar af in de plaats waar we naar de school zijn gegaan. Het is 20 minuten hier vandaan maar zo’n verschil.
Het is één grote kliek, iedereen kent elkaar. Eigenlijk is er niks veranderd. We hadden bij één van de meiden afgesproken om te gaan koken etc, ik kwam aanvliegen vanuit Friesland en had echt totaal geen behoefte meer om te gaan koken en ik was ook wel benieuwd wie we tegen zouden komen als we naar het centrum gingen! Dus er werd besloten om uiteten te gaan!
Het werd een gezellige avond, we hebben veel gelachen, van alles besproken, van carriere tot kinderen, (niemand van ons heeft kinderen) werk, relaties, eigenlijk alles. Het werd een soort “Sex and the City” avond. We hebben het hele restaurant op z’n kop gezet met ons gekeet en gelach.
Anna vroeg mij op een gegeven moment of ik “mijn oude leven” niet miste. Tot mijn verbazing zei ik nee.
Ze zei “Wat raar eigenlijk, ik had altijd gedacht dat jij het zou missen. Jij was altijd aan het werk en bezig met van alles. Ik kende niemand die meer van haar werk hield dan jij”
en vervolgens zei ze
“Stiekem was ik altijd wel een beetje jaloers op jou. Goede baan, je kon altijd alles doen wat je wilde, altijd uiteten, elke weekend in een andere stad, je ging naar de grootste feesten”
Ik zei
“Er is niks om jaloers op te zijn hoor. Jaloers op wat, op werkweken van 50u? Werk verzetten voor een klant en dan horen dat je te duur bent en dat hij voor de concurrent kiest? Altijd onderweg en bijna nooit thuis zijn. Leven uit een koffer? Geen tijd hebben voor vrienden?”
Ze realiseerde helemaal niet dat ik dat zo beleefde. Ik zei dat het gras altijd groener is bij een ander, maar dat er altijd wel meer achter zit.
Ik zat in de auto naar huis en dacht over de dingen na. Natuurlijk mis ik wel de “rush” van het binnenhalen van een grote klant, het reizen en het rondlopen in pak :)
Maar ik realiseer mij dat er ook andere belangrijke dingen zijn.
Ik dacht eerder altijd dat ik midden in het leven stond, maar ik besef nu dat het grootste gedeelte van het leven eigenlijk langs mij heen ging.
Ik heb bijvoorbeeld nooit eerder stil gestaan om te kijken naar een eend die in de vijver zwemt. Of om mij heen gekeken wat er nog meer gebeurde in de wereld behalve de focus dat ik op tijd naar mijn afspraak moest. Voor het eerst heb ik dit jaar echt genoten van de zomer, zover ik mij kan herinneren heb ik altijd gewerkt in de zomer.
Één ding weet ik zeker als ik weer ga werken, zal ik nooit meer zoveel werken als ik eerder deed.
Ik zou daarvoor echt teveel moeten inleveren. Ik wil niet 65 zijn, terugkijken en beseffen dat ik nooit van het leven heb genoten…..
23 dinsdag okt 2007
Toegevoegd in Vriend(inn)en
Tags
Ik vraag mij weleens af, kan het zijn dat een vriendschap soms gewoon eindigt? Na jaren lief en leed gedeeld te hebben, kan het dan gewoon over zijn? Is dat niet vreselijk zonde? Moet ik ervoor vechten???
Wat concreter..het gaat over Anna, ik ken haar nu sinds mijn 14de. In havo 3 kwamen we bij elkaar in de klas, sindsdien is zij echt één van mijn beste vriendinnen…Vroeger schreven we samen schriften vol over verhalen en dromen… . We waren toen al verschillend, maar dat maakte voor de rest niet uit. Ondanks totaal verschillende richtingen, toch altijd beste vriendinnen gebleven.
We hadden elke dag contact en belden ‘s avonds altijd even om de dag door te spreken. Ik denk niet dat ik uberhaupt geheimen voor haar had..
Ik denk dat de eerste scheur kwam toen ze haar huidige vriend tegenkwam, Leo. Het heeft nooit geklikt tussen ons. Hadden we afgesproken en was hij erbij, dan was hij aanwezig maar hij zei nooit wat. ..en zat er maar een beetje bij.
Binnen 1 jaar hadden ze samen een woning gekocht, na de aankoop zijn ze samen voor het eerst op vakantie gegaan. 3 weken samen naar Amerika, ..toen ze terugkwam van vakantie zat ze bij mij thuis te huilen. Leo had haar 3 weken lang belachelijk gemaakt. Hij wist alles beter, hij sprak beter engels dan haar dus zij kon beter haar mond houden. Ze was net klaar met haar opleiding en is bij een boekhouderskantoor gaan werken. Ze had het niet naar haar zin daar, ik zei tegen haar. Kijk om je heen, je hebt niks te verliezen. Als je het niet naar je zin hebt, ga dan weg.
Na veel praten, bleek dat er op de afdeling een aantal types zitten die misbruik van haar maakte… Ik zei dat ze echt van zich af moest bijten want als ze dat niet deed, dan gingen ze alleen maar meer over haar heen lopen. Ik zag haar steeds ongelukkiger worden, diverse malen heb ik haar gevraagd wat Leo hier nu van vind? Die heeft niet echt een mening, ik moet doen wat ik goed vind. Meis, ga ergens anders solliciteren als je het niet naar je zin hebt.
Een keer kwam ik onverwachts op bezoek en weer zag ik dat ze had gehuild. De moeder van Leo was langs geweest en vond dat zij Leo verwaarloosde, ze moest beter voor haar vriend zorgen, want die werkte al zo hard. Ik werd zo kwaad toen. Maar ja, wat moet ik doen…ik kan moeilijk elke keer Leo afzeiken.
Ik heb het gevoel dat hij haar geestelijk sloopte …ze werd steeds stiller. Daar waar vroeger een daadkrachtige Anna stond, was ze veranderd in een introvert persoon. Bang en onzeker over alles er zo gebeuren. Ik schreef dat meer aan de periode waar ze in zat nieuwe baan, nieuw huis..Leo werd opeens haar hele wereld, in een zeer korte periode werd ze een stuk zwaarder…ze droeg alleen maar vormloze truien, niks vrouwelijks meer.
We gingen eerst altijd elke week bij elkaar eten. Toen kwam het moment dat we alleen nog maar bij haar konden eten, want anders moest Leo ‘s avonds alleen eten..en dat kon ze hem niet aandoen.
Het ergste wat ik eigenlijk vind is, dat ik altijd alles met haar kon delen, maar toen ik iets kreeg met Jeroen was het “Dat is fout. punt. Ik wil er voor de rest niet overpraten. Wat je met Jeroen doet is van jou. Ik hoef het niet te weten” Niemand van mijn vrienden keurde wat ik met Jeroen had goed, maar je hoeft het niet goed te vinden om mij te steunen, ik heb er juist wat aan als ik ook de andere kant hoor. Maar nee, terwijl Jeroen op dat moment een groot gedeelte van mijn leven omvatte, ontkende ze dat helemaal. En al helemaal woest word ik als ze dan zegt dat ze mij ook iets gunt, wat zij met Leo heeft…nou nee liever niet, daar bedank ik voor.
Laatste half jaar ik merk aan mijzelf dat ik niet meer dat blije gevoel van binnen heb..als ik een mailtje, smsje of een belletje van haar krijg. Het is altijd geklaag. Ze vindt haar werk vreselijk (al twee jaar lang) maar onderneemt ook totaal niks om er iets aan te doen. Ik kan het ook niet meer aanzien dat Leo totaal over haar heen loopt en haar leven bepaald.
Vanavond had ik haar aan de lijn, weer dat ze het allemaal niet trok op haar werk…weer hetzelfde en nog steeds geen actie ondernomen. Ik merkte dat ik ook geen zin meer had om met haar te praten. Op een gegeven moment hebben we afscheid genomen en vroeg ik mij af…
Kan het zijn dat een vriendschap soms gewoon eindigt? Na jaren lief en leed gedeeld te hebben, kan het dan gewoon over zijn? Is dat niet vreselijk zonde? Moet ik ervoor vechten???
