Ik had voor mijzelf een streep onder “Rob en Mich” gezet. Al jaren roep ik dat ik toe ben aan de volgende stap en hij heeft vrede met de huidige situatie. Hij zei tegen mij, “Alles is toch goed?” Waarom de situatie veranderen? Nee het is niet goed, er moet iets gebeuren anders is het klaar. Ik kan niet eeuwen zo door blijven gaan. Dit was ons gesprek een paar weken geleden.
Vandaag had ik het congres waar ik het eerder over had. Vanochtend had ik al een raar gevoel in mijn buik, shit ik kom daar Rob tegen. Maar uit ervaring weet ik, dat wij elkaar op congressen zien, we zeggen gedag en gaan daarna onze eigen gang. Enerzijds omdat we allebei bezig zijn met ons eigen ding en anderzijds omdat we ook niet bekend wilden staan als Rob en Mich die altijd samen zijn.
Ik had voor mijzelf besloten, ik zal hallo zeggen maar voor de rest niet. Ik moet het niet moeilijkere maken dan het nu al is. Ik kwam op de locatie, zag wat bekenden en stond binnen vijf minuten al druk te praten…
Opeens voel ik iemand over mijn rug wrijven. Ik keek achterom, het was Rob. Ik lachte en zei hallo en draaide mij toen weer om, om verder te praten met mijn gesprekspartner.
-Ik dacht, dit was het, ik heb het goed overleefd-
Het eerste seminar begon, ik ging in de zaal zitten en zag dat Rob achter mij ging zitten.
Stay cool, stay cool, niks aan de hand.
Bij de pauze stond ik met Debbie te praten, opeens komt Rob eraan gelopen en zegt tegen mij.
“Ik wil je even officieel gedag zeggen”
Hij gaf mij twee zoenen op mijn wang en één op mijn mond. Ik was zo van mijn apropos, maar aan de andere kant was het ook weer heel natuurlijk en niet raar. Hij zei tegen Debbie:
“Mag ik haar even van je lenen?”
We gingen samen ergens koffie drinken. Voor het eerst sinds twee maanden hadden we een leuk gesprek samen.
Ééntje zonder ruzie.
Ééntje zonder irritatie.
Een gesprek zoals we altijd hadden voordat alle ellende begon -mijn ontslag, zijn hectische werk (wat beiden weer met elkaar te maken hebben)-.
Ik vroeg hoe het nu met hem ging. Hij zei slecht, hij at niet goed, hij sliep niet goed, was vaak nog tot 11 uur ‘s avonds aan het werk. Hij was toe aan een break. En het allerergste, hij miste mij. Hij miste hoe het was voor alles. Hij had twijfels over alles en was over de toekomst gaan nadenken.
Opeens zegt hij:
“Ik mis je vaak en dan baal ik dat je zo ver woont. Zou het niet beter zijn voor ons als je gewoon bij mij introk? Dan hebben we weer meer tijd voor elkaar”
Ik keek hem aan….
“Ja daar moet ik even over nadenken”
“Natuurlijk”
Ik heb de rest van de dag ook seminars gevolgd, maar heeeel raar, dat drong niet echt tot mij door.
Ik was in complete shock!
Na het congres was er een borrel. Ik ging er heen en ben daar wezen netwerken. Een paar minuten later zag ik Rob binnenkomen. Daar waar hij normaal helemaal aan de andere kant gaat lopen netwerken en meestal ook niet naar mij omkijkt. Was hij vandaag opeens mega aanhankelijk. Hij kwam bij mij staan en als hij door iemand werd aangesproken of andersom, merkte ik dat hij bij mij in de buurt bleef.
Op een gegeven moment zei hij dat naar huis ging, ik liep mee naar de auto. Daar gaf hij mij een zoen en zei dat ik er nog maar eens goed over na moest denken.
Ennnnn sindsdien ben ik in totale shock en kan ik nergens anders meer aan denken.
Er zijn zoveel dingen die door mijn hoofd vliegen…
Vanwaar deze omkeer?
Hoezo?
Het klopt dat tijd en aandacht voor elkaar ons grootste probleem is, maar is dit de oplossing?
En hoe ga ik het verder regelen?
Ik heb een koopwoning, dus dat is niet even de huur opzeggen…
Hij woont in Friesland en ik ben afgelopen jaren juist bezig geweest om een netwerk te bouwen in het midden van het land, voor werk en met in het achterhoofd dat ik daar in de toekomst wil wonen.
Ik weet dat hij nu verlangd naar een veilige haven. Maar of ik nu die veilige haven kan vormen, nu ik zelf ook zwaar in de war ben.
Ik weet ook dat ik heel vaak naar zijn hoofd heb geslingerd dat ik toe ben aan de volgende stap, maar nu het er is, voelt het ook weer zo ver weg.
Alsof er een bom op mijn hoofd is gevallen….
Diana is mijn lieve vriendinnetje. Diana heeft mij door zoveel moeilijke tijden geholpen, bij elk belangrijk event in mijn leven heeft ze mij bijgestaan. Ook heeft zij mij elke keer als ik weer verdriet had over Rob mij weer bij elkaar gerapen en opgepept. 
