Een datum in de toekomst, een datum die mij hiervoor niks zei, maar voor de rest van mijn leven zal deze datum een belangrijk punt innemen. Ik heb lang getwijfeld of ik het hier zou plaatsen. Bereid je ditmaal voor een lange blog.
Dit heeft de hele tijd door al mijn blogs gelopen, ik heb geprobeerd dit er helemaal erbuiten te houden en het hier vrolijk te houden. Maar het is nogal een heftige periode geweest voor mij -ik heb wel vaker heftige periodes gehad, maar dit is tot nu het heftigste geweest in mijn hele leven- en ik wil het nu vertellen. Ik ben er klaar voor.
Tijdens mijn vakantie in New York werd ik gebeld door Indy. We hebben zo nu en dan, af en aan wat met elkaar, maar ik had hem alweer een tijdje niet meer gesproken. We spraken elkaar en beloofden dat als ik weer terug was, dat we elkaar weer zouden spreken.
In mijn tweede week in NY zaten we constant met elkaar te smsen. De dag nadat ik terug was van NY en hersteld was van de jetlag hebben we met elkaar afgesproken, het was erg leuk en gezellig. Maar wat deze dag voor gevolgen voor ons zou hebben, had ik nooit geweten….
…….weken verstreken…..
Ik was zo ongelofelijk moe die periode, maar ik verweet het aan de nieuwe opdracht die ik was begonnen. Normaal ben ik altijd de eerste werkweek helemaal total loss. Maar dit duurde langer dan de normale paar dagen.
……stress kwam weer in mijn leven en de stresslevel was zeer hoog in mijn lichaam, vandaar dat ik niks door had. Na een aantal weken begon het bij mij te dagen dat er toch iets niet klopte, maar zo koppig als ik ben bleef ik volhouden dat er niks was…
Op een donderdag was ik vrij, ik liep door de stad….Zou ik dan toch maar voor de zekerheid een test kopen? Ik ben het toch niet, maar gewoon voor de zekerheid? Voor mijn eigen gemoedstoestand???
-Voor degene die het nog niet doorhebben, ik heb het over een zwangerschapstest-
Goed, goed, ik doe hem gewoon….nog steeds vrolijk doe ik de test. Lees de verpakking, wacht 5 minuten, eerste streepje voor als de test is gelukt, de tweede streep verschijnt alleen als je zwanger bent. Ik loop even naar beneden voor drinken, loop weer naar boven…2 minuten voorbij…en ik zie opeens een tweede streep verschijnen… mijn ogen worden groter, nee nog 3 minuten wachten.
Na 5 minuten is het definitief….ik ben zwanger… als de rust haarzelf, ga ik douchen en bedenk ik mijzelf wat ik moet doen. Ik loop daarna naar beneden, pak de telefoon en bel Diana. Eerst een half uur over koetjes en kalfjes gehad en toen
“Dian, ik moet je wat vertellen..”
Diana was helemaal verbaasd dat ik zo kalm bleef. Na Diana belde ik nog twee goede vrienden van mij. De laatste die ik op de hoogte wil stellen is Lori, ik wil haar spreken als ze thuis is en ik wist dat ze die avond pas laat thuis was. Ik bel haar vanavond laat wel.
De uren verstrijken en hoe langer het duurt, hoe meer het tot mij doordringt wat er daadwerkelijk aan de hand is….Laat op de avond bel ik Lori en vanaf het moment dat ik haar stem hoor, begin ik te huilen. Ik vertel haar alles, het eerste wat ze zegt:
“Dit is niet waar, dit soort dingen gebeuren niet met ons.”
“Maakt niet uit, ik laat het weghalen, dit kan gewoon niet. Ik kan dit er niet bij hebben. Het kan gewoon niet. Ik ben echt te oud voor deze onzin!”
Wat ik niet wist was, dat ik aan het begin stond van een emotionele achtbaan die mij alle kanten op liet gaan. Ik heb de volgende dag een afspraak gemaakt bij een kliniek, voor een intake.
Daar kwam ik achter dat ik al 7 weken zwanger was en wat ik niet wist was dat ze een echo zouden maken. Totaal niet voorbereid om het te zien, kreeg ik het onder ogen. Daarop het scherm zag ik het….Pas op dat moment werd het echt. Ik raakte lichtelijk in paniek. De kliniek adviseerde mij om pas over twee weken een afspraak te maken als ik het weg wilde halen.
De tranen stonden in mijn ogen, ik wilde daar weg. Ik reed in de auto naar huis en was helemaal van slag. Voornamelijk omdat ik het had gezien. Er groeit iets in mij en het is van Indy en mij. Iets van ons samen groeit momenteel in mij. Er groeit iets van hem in mij en hij weet het niet eens.
De hele rit naar huis dacht ik, hoe moet ik dit aan Indy vertellen? Hoe moet ik dit oplossen met mijn werk? Hoe moet het nu met de nieuwe functie? Hoe moet het met alles??….maar wat het meeste door mijn hoofd ging was….hoe kan ik dit weg halen nu ik het heb gezien???
Dat weekend heb ik een heel lang gesprek-tot 4u ‘s ochtends- met Lori gehad. Wat je van te voren ook niet op voorbereid bent, is dat je lichaam al vanaf moment één de verandering doormaakt. Ik was enorm labiel, kon voor de kleinste dingen al uit het slof schieten. Ik kreeg last van mijn rug en voor mijn gevoel werd mijn buik echt groter…Ik werd al panisch op het moment dat ik op straat een kind zag lopen. Door alle stress ben ik alleen maar afgevallen…..
De maandag erop heb ik een gesprek gehad met Indy, die reageerde tot mijn verbazing mega kalm. Ik had verwacht dat hij boos zou worden of lullig zou doen, maar het enige waar hij naar vroeg was hoe het mij ging. Ik heb mij nog nooit zo gevoeld als die avond, toen hij hier op de bank zat. Ik voelde een soort van magische verbondenheid tussen ons, niet zo raar aangezien wij nu voor altijd iets samendelen. Hij zei dat hij achter mij zou staan wat ik ook zou beslissen. Als ik het weg zou halen, zou hij dat begrijpen want hij was er ook nog niet aan toe. Mocht ik het houden, dan zou hij mij helpen in alles.
Na dit gesprek was ik helemaal in de war, het had mij op één of andere manier kracht geven, om in Obama taal te praten- YES I CAN! Die week ben ik echt helemaal van de wereld geweest -ik herinner mij er namelijk niks van-.
Beslissingen moesten er gemaakt worden, ik heb de kliniek afgebeld, ik heb mijn koffie afgezworen, drank uit de deur gedaan, fruit gegeten….en wat mij het meeste pijn doet, ik heb afscheid genomen van mijn nieuwe functie- zover dat kan bij een functie die je nog niet hebt- ik kan niet verhuizen of een zwaardere functie vervullen met een kind erbij. Alleen met mijzelf is al moeilijk genoeg.
De knop is omgezet………het had gewoon zo moeten zijn. Tot…………….
Ik, vorige week bij Diana bleef slapen, ik voelde mij de hele dag al niet goed. Maar ‘s avonds in bed, had ik zoveel pijn. Mijn buik, de pijn leek door mijn hele rug te gaan. Had zoveel pijn dat ik in Diana’s appartement ben gaan rondlopen om maar niet te hoeven liggen. Na een aantal uur heb ik toch maar een pijnstiller genomen, die hielp enigszins dat ik weer kon gaan liggen.
Heb die nacht zoveel bloed verloren, de volgende dag heeft Diana mij naar de eerste hulp gebracht in het ziekenhuis, daar bleek dat ik een miskraam heb gehad, op 9 weken. Fysiek was ik er snel bovenop, mijn lichaam herstelde zich weer in oude vorm…maar mentaal ben ik redelijk van slag geweest.
Misschien raar, maar al die uitjes en aandacht van Niels hebben mij redelijk op de been gehouden…..
……en heel ironisch, maar het heeft duidelijk kenbaar gemaakt dat het een kind van MIJ betrof met alle sterallures en trots erop en eraan….het heeft waarschijnlijk gedacht… “Oh als je mij niet met je volle hart wilt, dan ik hou de eer aan mijzelf, ik ga zelf wel weg”.
Ik heb er nu vrede mee, maar het leven zal nooit meer hetzelfde zijn.
De laatste tijd gaat alles in een sneltrein vaart voorbij. Afspraken worden gemaakt, ingepland, als ik naar mijn agenda van november kijk, is hij al bijna vol. Vol met vele leuke dingen en leuke plannen. Ik mail iemand van de week en zei dat ik mij de afgelopen half jaar niet zo gelukkig heb gevoeld als afgelopen jaren.
