Tags

, , , ,

….en dan valt je kaartenhuis in elkaar…

Zoveel factoren, zoveel dingen die spelen. Soms kunnen mijn hersenen dit niet allemaal aan en als dan niet iedereen het beste met je voor heeft, dan kan het weleens gewoon teveel zijn.

Soms denk ik bij mijzelf waarom kan ik de rust in mijn hoofd niet houden? Waarom gaan bij mij zo snel de alarmlichten aan.

Een week begint dan goed en dan stort het in de loop van de week als een kaartenhuis in elkaar.

Woensdag aan het eind van de middag pak ik mijn tas in voor twee overnachtingen. Ik stap mijn auto in richting W. Daar is onze kerstborrel/markt. De hele dag heb ik al contact gehad met Paul over hoe en hoe laat. Ik ben nog maar één dag niet aanwezig geweest op mijn werk maar ik heb zin om mijn collega’s weer te zien.
Ik kom daar net over vijfen aan en bij de deur zie ik al mijn collega’s van het callcentre, ik sta daar een tijdje te praten en te geinen en dan komt Saskia binnen. We omhelzen elkaar nog net niet, maar we zijn beiden blij elkaar weer te zien. We lopen samen naar binnen en daar krijgen we bij de ingang een enveloppe met ons budget wat we kunnen uitgeven op de kerstmarkt.

Ik zwerf wat rond tussen alle kraampjes en bij elke hoek word ik wel tegengehouden en vragen collega’s hoe het gaat. Ik besluit voor mijn budget een armband, twee pashmina’s en een grote sjaal te halen en ga dan naar het restaurant gedeelte. Daar staat Paul en een aantal andere collega’s, we gaan daar een hapje eten en we praten en we lachen.

Ik krijg een gevoel van, dit is echt wel een leuk bedrijf, leuke omgeving. Het voelt als een heel warm nest. Iedereen vraagt uiteraard naar mijn ervaringen bij het moederbedrijf. -verder te noemen als MB- Elke keer als ik daar aan denk, denk ik “oh ja daar moet ik morgen heen”

…en daar is hij dan..
Opeens hoor ik van achter:

“Daarrr is mijn allerliefste collega”

Ik voel twee handen op mijn schouders. Ik draai mij om en ik kijk recht in de ogen van Emile. Emile kijkt mij lachend aan. We hebben het over mijn avontuur bij MB. Ik geef aan dat ik mij wel irriteer aan de inefficiëntie bij MB. Sommige dingen zijn niet logisch en dat bij MB echt op het dooie gemak wordt gewerkt, terwijl de maatregelen bij ons hoge stress veroorzaken.

Zo zijn er nog wel meer dingen waaraan ik mij irriteer en ik vertel dat aan Emile. Die herkent dat, want dat zijn dezelfde dingen waar hij ook tegenaan loopt.

We praten daarna nog luchtig over dingen en dan zegt Emile dat hij naar huis gaat. Ik blijf nog een tijdje hangen en een borreltje drinken met collega’s en tegen een uurtje over 22 uur besluit ik in de auto te stappen richting Eindhoven.

Ik kom aan in het hotel en ik ben tevreden. Het is tot nu toe het beste hotel waar ik heb overnacht voor mijn werk. Ik ga maar slapen aangezien de volgende dag een training volgt…..en wat voor training.

Heftige sessie
Donderdag is een trainingsdag wat ik dan niet weet is, wat de training inhoudt. Het schijnt een soort interventie training te zijn. Dus het gaat over de psyche.

Ik zit daar met 8 andere collega’s en ik heb al vrij snel door wat voor soort types het zijn. Het zijn allemaal van die betweterige types, die het allemaal beter weten en die zich nu mega aan het profileren zijn binnen MB voor zichzelf. Het idee als ik maar veel en hard genoeg praat dan horen mensen mij wel.

Ik ben daar niet zo van, ik weet wat ik kan en ik ga daar niet overdreven mijzelf verkopen of bruine armen halen zodat ik “verder” kom.

Het onderwerp was, “Waar heb je moeite mee”. Toen kwamen mijn collega’s met zulke rare bezwaren. Toen ik aan de buurt kwam dacht ik, dit is misschien mijn kans. Hier zitten toevallig een aantal van de leiding van MB, misschien niet al te geheel tactisch van mijzelf, maar ik ben gewoon zo.

Dus ik geef aan dat ik moeite heb met het feit dat er zoveel onduidelijkheid is bij MB, dat ik nu ingezet ben voor dit project, dat ik straks terug moet naar ons bedrijf een visie moet uitvoeren, waar ik het gewoon niet mee eens ben.

Dat ik de visie best vaag vind en dat ik het idee heb dat de visie bij hun ook nog niet heel duidelijk is.

Dat ik moeite heb met het feit dat er bij MB zo relaxed wordt gewerkt en dat ze geen flauw idee hebben wat er op locaties gebeuren.

BAM

Ik zie collega’s licht hun hoofd knikken, maar niemand valt mij bij. Jan, onze trainer, gaat mij opeens vragen stellen. Ik geef in alle eerlijkheid antwoord.

Psycholoogje spelen
Dan vraagt hij:

“Ben je bang om van je voetstuk te vallen?”

Ik geef aan dat ik wel moeite heb met het feit dat ik nu dingen moet uitvoeren voor MB, waar ik zelf ook niet precies weet hoe en waarom en dat ik dat wel heel vervelend vind, aangezien ik die visie moet uitdragen.

“Je vertelt dingen alsof ze je gebeuren. Je gebruikt woorden als “Ik moet naar training” ik moet dit ik moet dat. Hoe is eigenlijk dat proces gegaan dat jij bent gestuurd”

Ik geef aan dat ik naar voren ben geschoven door de directie.

“Als je nog een keer de keuze kreeg, zou je dan weer gaan?”

Ik moet lang nadenken en geef eerlijk toe dat als ik nu wist wat ik allemaal wist, dat ik wel veel langer had nagedacht dan wat ik nu had gedaan en dat ik het dan misschien niet had gedaan.

Dan zegt Jan:

“Volgens mij is het iets duaals want aan de ene kant geniet je er ook van dat je collega’s je zo op een voetstuk zetten, maar als de druk je teveel wordt, dan wil je weg”

Ik geef aan dat het niet zo is.

“Ik merk aan je antwoorden ook dat jij iemand bent van de regels, procedures en duidelijkheid. Ja die kunnen wij je niet geven, je moet jezelf afvragen of je op de juiste plek zit”

Ik klap opeens dicht. Alles in mijn lichaam blokkeert. Jan geeft aan dat deze situatie van onduidelijkheid nog niet voorbij is en dat ik mijzelf moet afvragen of dit echt iets voor mij is en als dat niet zo is, dat ik dat kenbaar moet maken want dan kan er iemand anders van mijn locatie naar Eindhoven.

Hij vindt mijn houding redelijk negatief naar MB.

De training houdt op en ik pak mijn spullen in en dan komt Jan naar mij toe.

“Claudia is jouw directeur toch? Ik zou haar maar bellen met de opmerking dat je hiermee zit en dat je het niet weet”

Ik loop het lokaal uit en stelletje huichelaars opeens komen er overal collega’s die tegen mij zeggen dat ze daar ook mee zitten. Nee dan heb je net wel lekker je mond dichtgehouden en mij van de volle laag laten genieten.

After the session
Ik sms Emile dat ik het een heftige dag vond en dat ik hem later wel erover bericht hoe of wat maar dat ik er even klaar mee ben. Ik ren even naar de overkant naar de Bijenkorf, maar ook daar word ik op dat moment niet blij van.
Ik kom die avond terug in mijn hotelkamer en ik stort even in. Het is mij even teveel. De confronterende woorden van Jan, de huichelaars van collega’s, de sfeer binnen MB, het gevoel dat ik zo ver van huis zit, wat ik niet meer had verwacht mee te maken.
Ik wil Emile bellen, maar ik denk dat het niet verstandig is om dat op dat moment te doen.

Ik ben in staat op dat moment om mijn tas te pakken en weer naar huis te gaan.

Daarvoor in plaats bel ik Wil en ik lucht mijn hart. Ze geeft aan om maar eerst de volgende dag af te wachten en daarna pas een beslissing te nemen.

Na dat gesprek bel ik met Diana, die zit er altijd net iets tactische in. Die geeft aan dat er meer aan de hand is bij MB, ze zoeken nu “schaapjes” die hun missie willen uitvoeren in het land en dat er eigenlijk niet wordt geduld dat je tegengewicht geeft.

Ik ga leeg, vermoeid en klaar met de hele zaak slapen.

Vrijdag: Bijzondere dag
Vrijdag begin ik redelijk vroeg en dan blijkt dat er van mijn team maar één andere persoon is. Ik zit in een grote kamer helemaal alleen met uitzicht over de stad. Ik heb even mailcontact met ons kantoor en met Paul zit ik op de communicator te praten.

Dan komt Marcel mijn kamer binnen.

“Ik heb je grote vriend meegenomen, die is op zoek naar jou”

“Wie dan?”

“Niels”

En dan komt Niels de hoek om gekeken. Ik vind het leuk om hem te zien.

“Mich!!! Kom mij eens even drie zoenen geven”

Bijzonder gevoel
We gaan samen even koffie drinken. Hij zei dat hij al hoopte dat ik er zou zijn. Hij vraagt hoe het gaat en hoe mijn werkplek is.

“Hoe is de relatie tussen Emile en jou?”

“Ja goed, hij heeft vertrouwen in mij en geeft mij de ruimte om dingen te doen die ik wil. Hij is eerlijk en oprecht, als het kut is, dan zegt hij het ook. Ja daar hou ik wel van”

“Ja het is ook wel een goede kerel, maar je moet hem niet tegen je krijgen want dan is het echt loos.”

“Begint het al niet te kriebelen om weg te gaan daar?”

“Nee dat gevoel had ik heel erg in juni, toen had ik het idee, wat heb ik gedaan??? Inmiddels ben ik nog steeds elke dag blij met mijn beslissing”

Ik vertel hem dat ik dit jaar ook wel heel veel heb geleerd, dat ik in mijn eentje een project heb gedraaid maar ook over de #ducktapeaffaire dat ik daar normaal niet eens mijn hand voor om zou draaien maar dat ik daar nu toch wel meer moeite mee had omdat ik er vast werkte.

….en dan zegt hij opeens:

Weet je Mich, ik heb elke dag wel spijt dat ik je zo makkelijk heb laten gaan.

Ik weet even niet wat ik moet zeggen.

“Weet je, blijf nog lekker een half jaar bij de toko van Emile en daarna kom je weer gewoon in mijn team”

Ik lach.

“Als je kriebels krijgt dat je weg wilt, bel je wel als eerste mij toch? De deur staat voor jou altijd open”

Ik voel mij vereerd door alle woorden die hij zegt. Ik ga vervolgens weer aan het werk en hij gaat door naar de andere toren want hij moet nog andere mensen spreken.

Best bud George
De lunch heb ik afgesproken met mijn vriendje George die in de andere toren werkt. Ik leg hem mijn probleem uit van gisteren en hij zegt:

“Dat is echt onzin, want waar jij mee worstelt, daar worstelt momenteel de leiding ook mee. Dus ik vind het belachelijk dat jij daarop wordt aangesproken”

Onverwacht mailtje
’s middags krijg ik opeens een mail van Benno met “JIJ MICH HIER?”

Ik spring bijna uit mijn stoel. Benno was in 2005 mijn maatje tijdens een opdracht en door omstandigheden elkaar uit het oog verloren. We spreken af over vijf minuten in de centrale hal, als ik daar ben, vlieg ik hem in de armen. Ik ben zo blij om in deze massa een vertrouwd iemand te zien.

Benno geeft aan dat hij van Niels net hoorde dat ik hier zat en daarop had hij mij gemaild. We praten met elkaar snel even 6 jaar bij en dan zie ik iemand van de leiding van mijn project langslopen, hij zegt niks maar de blik zegt genoeg.

Ik voel mij helemaal akelig en ik beloof Benno dat we volgende week even een keer gaan lunchen.

Emile-mail
Terug op mijn plek besluit ik Emile te mailen. Ik geef aan hoe het gaat en dat ik er eigenlijk nu al klaar mee ben. We maken een telefonische afspraak voor die middag als we naar huis rijden.

Als ik hem in de auto spreek, vertel ik hem over die sessie van donderdag dat het mij helemaal niet lekker zit. Emile geeft aan dat hij met precies dezelfde dingen zit en dat hij die dag een klacht heeft ingediend bij MB over het feit dat dingen zo onduidelijk zijn geregeld.

“Oh dan denk ik dat ze in het algemeen niet blij zijn met onze vestiging, met jou met klacht en met mij op locatie”

Emile geeft mij de tijd om over dingen na te denken.

“Als je niet meer wilt, dan kom je maar gewoon terug. Ik bescherm je wel, maar denk wel goed na”

Ja en iets anders doe ik momenteel ook niet. Er zijn ook veel positieve dingen, echter kan ik die sessie niet uit mijn hoofd krijgen.