Tags

, , , , ,

Mijn vertrek bij mijn oude werkgever was zo snel en onverwacht dat er onmogelijk nog tijdig een afscheid of iets geregeld kon worden, dus Iris en Leon hadden het deze week geregeld.

Het werd een afscheid met gemengde gevoelens…

De datum stond al een lange tijd vast. Het zou donderdag 26 mei zijn met overnachting, lokatie Maastricht. We zouden om half 6 vertrekken vanuit Arnhem en dan zouden we 18.00 in Maastricht zijn.

Toen ik nog opdrachten deed, was het zo bij elke opdracht schreef ik een aantal contacten in mijn vriendenboekje en de rest kon mij gestolen worden. Zodra ik was vertrokken, was ik ze ook weer vergeten. Één van mijn grootste angsten toen ik twijfelde of ik de overstap moest maken, was dat het contact met oud collega’s zou verwateren.

Ik had enorm veel contacten binnen de organisatie en onderhield deze ook allemaal redelijk actief en was bang dat als ik weg zou gaan, dat we geen contact meer zouden hebben. Ik ben nu een kleine maand weg en ik merk dat ik ook niet teveel contacten wil aanhouden.

Ik ben nu verder en zakelijk contact houden is prima maar ik hoef niet meer zo vaak contact met ze.

Maar een afscheidsfeestje, prima.

Het vertrek
Ik mailde Leon en Iris twee dagen van te voren dat het afgesproken tijdstip mij niet zou lukken. Ik zou een half uur later bij de carpool zijn omdat ik een afspraak ervoor had. Uiteindelijk was ik op tijd klaar maar kwamen er nog allemaal dingen tussen, uiteindelijk zat ik om half zes pas in de auto. Leon en Iris zaten op mij te wachten en belden om de 5 minuten of ik er al was. Om 18 uur rijd ik de carpoolplaats op, ik gooi snel mijn weekendtas, schoenen en mijn aktetas over in Leons auto en stap ik in..

“Ik ben er!!”

We rijden weg en opeens bedenk ik mij dat ik door alle drukte mijn jas helemaal ben vergeten in mijn auto. Nou ja hopen op goed weer dan maar.

De autorit
Uiteraard was het druk op de weg en sluipte we van de ene file naar de andere file, maar het was al dolle pret in de auto. We zaten bij te praten en mensen voor de gein te houden. Radio hard en meezingen maar! Met een lichte vertraging waren we om 20 uur in het hotel, snel even omkleden en dan naar de stad.

Eten
We waren met een groep van 10 man. Niet iedereen kon op donderdag naar Maastricht afreizen. Eerlijk gezegd had ik een etentje met alleen Leon en Iris ook super gevonden, die zijn afgelopen jaar echt goede vrienden van mij geworden. De rest zijn voor mij gewoon zakelijke contacten (met een beetje plus). We hebben lang getafeld bij  het Onze Lieve Vrouwenplein. Het was gezellig.

Dansen
Na het eten zijn we nog op het Vrijthof wat wezen drinken en daarna hadden Iris en ik zin om te dansen, dus we hebben een soort studentencafe uitgezocht en hebben onze voetjes pijn gedanst. Het cafe ging dicht, wij gingen weer richting het hotel. Onderweg kwamen we weer een andere studentencafe tegen. Leon opperde om hier verder te gaan, ik keek naar de groep en zag een aantal mensen gapen. Maar goed, als je niet meer wilt, moet je maar afhaken, we zijn allemaal volwassen mensen. We zijn verder wezen dansen.

Het was lang geleden dat ik tot vier uur ‘s nachts heb staan dansen. Moe en uitgeput liepen we terug naar het hotel. Ik sliep op de kamer met Iris en Heidi. We hebben in de kamer nog lopen geinen en lachen. We liepen smsjes te sturen naar Leon die in een andere kamer sliep. Na een tijdje zijn we richting ons bed gegaan, voor het slapen zeg ik voor de zekerheid tegen de twee dames dat ik een ochtendhumeur heb en dat ze mij ‘s ochtend niet moeten storen.

Ochtendhumeur
Ik heb een vreselijk ochtendhumeur. Ik moet rustig wakker worden, het eerste uur moet er niet tegen mij gepraat worden. Ik moet mijn koffie hebben en dan langzaam wakker worden. Je kan ‘s ochtends wel tegen mij praten maar niet te hard en niet te druk. De meeste mensen die mij kennen weten dit en iedereen houdt hier rekening mee, want als dit ritueel wordt verstoord, dan houdt mijn ochtendhumeur de hele ochtend aan. Rob wacht altijd tot ik als eerste begin te praten.

Ik werd wakker, ik sliep naast Iris, dus wij waren een beetje aan het praten over de avond ervoor. Gewoon op een normale zachte toon. Opeens komt Heidi onze kamer binnen gestormd, rukt de gordijnen open en schreeuwt:

Heidi: “Wakker worden. Opstaan! Er is een nieuwe dag en we moeten uitchecken”

Ik kijk haar kwaad aan.

Ik: “Heidi doe eens normaal. Ik heb een ochtendhumeur”

“Dat is jammer voor jou”

Ik kijk haar aan, zeg niks en draai mij om.

Ik kijk Iris aan met een blik van “ongelofelijk”. Iris vraagt aan Heidi of ze even weg wil gaan. Iris stapt vervolgens onder de douche en ik ga mijn tas weer inpakken.

Ik doe dat Mich stijl, dus ik zit op de grond en doe alles op mijn dooie gemak. Komt Heidi weer de kamer binnen en begint een heel verhaal aan mij te vertellen en vervolgens stelt ze mij een vraag. Ik geef er antwoord op, maar daarna komt nog een vraag en nog een vraag. Ik kijk haar aan en denk, is dit nu serieus? Ik ben normaal al behoorlijk bot maar als je mijn ochtendritueel stoort dan heb je aan mij echt een slechte.

“Meen je dit nu serieus? Ik zeg gisteravond tegen je dat ik een ochtendhumeur heb, vervolgens gooi je mijn gordijnen open en nu zit je 1001 vragen te stellen, wil je nu even oprotten!”

-ik kan er nog chagrijnig van worden als ik eraan denk-

Heidi schrikt ervan. Ze mompelt dat ze dacht dat het een geintje was. Ze pakt haar spullen en loopt onze kamer uit.

Ontbijt
Een uur later zijn we allemaal aangekleed en gaan we ontbijten! We lopen richting de stad en komen “Doe Gewoon” tegen, het ziet er leuk uit aan de buitenkant. Binnen komen we er achter dat het een speciale eetgelegenheid is. Het restaurant wordt gerund door mensen met een verstandelijke beperking. Ik vind het zo leuk dat we dit hebben uitgekozen. Mijn humeur draait 180 graden en het wordt een gezellig ontbijt.

Na het ontbijt nemen we van iedereen afscheid. Sommigen moeten nog werken en sommigen gaan al het weekend in. We zwaaien naar elkaar en roepen, tot de volgende keer.

Iris en ik besluiten nog in de stad wat te gaan shoppen. Leon gaat bij een vriend koffie drinken en we spreken af later op de middag elkaar weer te ontmoeten.

DE pumps
Ik ben al een hele lange tijd op zoek naar zilverkleurige pumps. Iris en ik lopen rond en opeens komen we bij een winkel, de etalage is uitgestald met allemaal pumps in alle bijzondere kleuren. Ik moet de winkel in en daar vind mijn pumps! Ik loop erop en ik ben verkocht. Ik moet even slikken bij het prijs kaartje, ik kijk nogmaals in de spiegel, ik vraag of ze ook een vestiging hebben in het Noorden zodat ik erover na kan denken. Maar in Maastricht staat de enigste winkel.

K**.

Ik kijk nog een keer. Weet je, anders krijg ik spijt. Ik neem ze.

Even heb ik het geluksgevoel. Ik heb ze!

Terugreis
Om drie uur belt Leon ons en stappen we weer in de auto richting huis. Het was een gezellig uitje.

Leon en Iris zullen in mijn vriendenboekje blijven, voor de rest was het een mooie afsluiting.

Goodbye and farewell…