Goh moet ik een blog schrijven over mijn ouders?!
Mijn ouders. Wat moet ik daarover zeggen? Ik heb niet zoals de meeste mensen een band met mijn ouders. Ik zie ze en het zijn mijn ouders, maar voor de rest heb ik er niks mee.
Ik was heel lang enig kind. Pas toen ik 8 jaar was, kwam mijn broer erbij. Hierdoor hebben mijn broer en ik altijd in andere fases gezeten. Toen ik naar de havo ging, kwam hij net op de basisschool en verder. Pas nu wordt het verschil een beetje rechtgetrokken.
Mijn vader werkt in het onderwijs en was nooit thuis. Het enige wat ik van hem weet is, dat als ik thuis kwam met een 8. Het enige wat hij zei was, “waarom heb je geen 10?”. Bij mijn broer heeft het effect dat hij harder ging leren. Bij mij was het effect dat ik helemaal niks meer deed. Of ik nu thuis kwam met een 1 of 9, het antwoord was hetzelfde. Door mijn rebelse gedrag ben ik hierdoor blijven zitten in de derde klas.
Mijn moeder had een eigen bedrijf aan huis. Dus ze was wel altijd thuis, maar zat altijd in haar kantoor. Mijn ouders hadden in het huis een soort winkel (kleding, groenten en slagerij) voor mij gebouwd. Prachtig met alles erop en eraan. Alleen had ik er niks aan, want ik was alleen thuis, dus ik kon er alleen mee spelen als ik vriendinnen meenam of er was bezoek. Dus na schooltijd was ik altijd bij vriendinnen (want bij hun thuis was het wel gezellig) tot we gingen eten.
Ik wist van vriendinnen dat als ze thuis kwamen dat hun ouders hun aanmoedigde of iets leuk vonden, ook al was het oerlelijk. Als ik iets vertelde, was er altijd commentaar of meteen “tips” hoe het beter moest. Ik weet nog heel goed dat ik een dag thuis kwam met een kleurplaat -ik was toen vijf of zes- Ik was hardstikke trots op die kleurplaat. Het enige wat mijn moeder zei was:
“Je bent drie keer buiten de lijntjes gekomen met het kleuren”
En hij verdween in de oud papierbak. Op een gegeven moment besloot ik helemaal niks meer te vertellen, op die manier is er ook geen commentaar. Alles heb ik altijd zelf opgelost en geregeld.
Toen ik ging studeren, probeerde ik zoveel mogelijk daar te zijn en anders was ik op mijn werk. Ik probeerde zo laat mogelijk thuis te zijn, dan hoefde ik ook niet met ze te eten. Toen ik ging werken, had ik het eerste jaar een opdracht aan de andere kant van het land. Dus ik woonde doordeweeks niet thuis en in de weekenden was ik meestal ook de hort op. Na één jaar besloot ik een huis te kopen en weg te gaan.
Dus ja, mijn ouders. Ik kan een heel liefdevol verhaal op gaan houden, maar voor mij zijn het mensen die mij op de wereld hebben gezet, maar voor de rest heb ik geen band met ze. Soms kan ik hier door best jaloers zijn op mensen die dat wel hebben, die lachend met hun moeder door de stad lopen. Maar het is goed zo.
Hey Mich,
Wat een eerlijk verhaal.
Ik zeg altijd maar (natuurlijk gejat van anderen): “Je familie heb je niet voor het kiezen en vrienden zijn de familie die je kiest”.
Het is alleen maar mooi meegenomen als je een goede band hebt met je familie en zoniet, jammer dan, plenty of other people around.
Kan het zijn dat je misschien die drang naar perfectie dan toch ergens van huis uit hebt meegekregen? of ?
Herkenbaar zeg…
Mooi en eerlijk blogje. Jammer dat je ouders zo zijn.. Maarja familie kan je niet kiezen ;)
Een mooie en openhartige blog. Ik vind het verhaal best wel heel herkenbaar. Ik ben door mijn opvoeding heel streng voor mezelf en erg perfectionistisch, maar ergens ook heel bang om fouten te maken. Je opvoeding maakt je voor een deel wie je bent. Het heeft je wél zelfstandig gemaakt :) Het is en blijft jammer dat je dan een stuk warmte hebt gemist, maar je kunt je ouders niet veranderen he, ze zijn wie ze zijn. Je kunt wel leren er vrede mee te hebben en het een plekje geven. Het draait allemaal om verwachtingen. Als je kunt accepteren hoe ze zijn, doet het ook minder pijn, heb ik zelf gemerkt. Maar soms.. ja als je anderen ziet met hun ouders, dan steekt het wel even!
zoals je weet heb ik met mijn moeder ook totaal niets.
Dat je ouders zo perfectionistisch waren en je niet echt liefdevol konden aanmoedigen verklaart wel bepaalde trekken die je nu zelf hebt. Je faalangst enzo..
Hopelijk kan je al die zaken ooit loslaten en hoef je nu niet meer beperkt te worden door hoe je ouders je hebben opgevoed.
Ik vind jou in ieder geval een heel zelfstandige vrouw die ook intelligent overkomt en daarbovenop nog een leuk gevoel voor humor heeft.
Ik heb dit blogje al 2 dagen terug gelezen en wist gewoon echt even niets te reageren, verhaal raakte me enorm.
Mich je hebt het al eens door laten schemeren dat jij het veeleisende karakter van mijn vader herkende, moet zeggen dat het confronterend was jouw verhaal te lezen…
Ik probeer me al dagen voor te stellen hoe het moet zijn om geen binding te hebben met je eigen gezin, dat lijkt me zo moeilijk. Zeker omdat ik ontzettend close ben met mijn moeder.
Ik kan niet anders dan bij Justm3 aansluiten, jij bent hier heel erg sterk door geworden. Okee misschien ben je perfectionistisch maar dat heeft je ook veel gebracht of niet soms?
Raar.. we zijn 2 totaal verschillende mensen, met totaal verschillende levens, en toch.. Zie ik hier veel van mn eigen jeugd terug. En oh wat kan ik ook jaloers zijn op mensen die goed met hun ouders om kunnen gaan! Mijn vader heb ik dan niet meer, maar mn moeder heb ik al heel mn leven ruzie mee.. Omdat ik weet hoe kostbaar ouders zijn hou ik me rustig, maar diep van binnen kan ik zo kwaad worden om alles wat ik gemist heb, en nog steeds mis.
Natuurlijk komt heel veel van wat ik nu ben vanuit mijn jeugd. Zeker het stuk perfectionisme en dat ik een stuk faalangst heb. Altijd bang zijn dat je het niet goed doet. Maar goed, het heeft mij ook veel kwaliteiten gegeven.
Ik ben niet kwaad op mijn ouders. Ze zijn wie ze zijn, met kwaad zijn heb ik alleen mijzelf. Zij hebben ook altijd geprobeerd het beste te willen met mij. Ze probeerden met deze “tactiek” om het beste uit mij te halen.
Ik ben iemand die heel makkelijk leert maar nooit zin en motivatie had om te leren, zij vonden dat heel frustrerend om te zien.
Ik realiseer ook dat ze alles deden wat ze deden, (veel werken etc) om mij het leven te geven wat ze mij wilden geven.
Dus ja, ze weten/wisten niet beter/anders hoe ze mij moesten opvoeden. Ik verwijt ze ook niks. Ik hoef alleen niks met ze. Ik heb genoeg vrienden die mij wel een warm hart toedragen en ik heb hun simpelweg niet nodig.
Ik merk aan alles dat je gewoon geaccepteerd hebt dat het is zoals het is, maar vooral als kind zijnde lijkt me zoiets wel heel moeilijk. Dat je ziet bij vriendinnetjes dat het ook anders kan..
Ik ben er even stil van ………..
Je ouders hebben je alles gegeven, wat hun dachten dat er nodig was, alleen konden ze je niet die emotionele warmte geven die voor een kind ook zo belangrijk is!
Mijn ouders waren precies hetzelfde. Ik kwam niets te kort, maar aan mijn emotionele kant werd niets gegeven.
Je kunt het ze inderdaad niet kwalijk nemen!
Jij heb er “gebreken” aan overgehouden : perfectionisme, faalangst. Maar je heb er ook veel van mee gekregen: doorzettingsvermogen, wijsheid, zelfkennis.
Elk voordeel heeft immers zijn nadeel!!
Jeetje, herkenbaar verhaal. Mijn ouders zijn weliswaar heel anders, maar ik herken toch veel in je verhaal (lang enig kind, opstandig worden, blijven zitten in de 3de (ik ook!) en alles zelf gaan oplossen). Ik heb denk ik een iets betere band op dit moment met mijn ouders als jij, maar deze is zeker niet close.
Ook hoe jij tegen ze aankijkt herken ik. Gelukkig maar, dat je kunt inzien dat ze het beste met je voorhadden. Die intentie is, ondanks dat het er dan niet goed uitkwam, wel belangrijk.
Mooi geschreven.
woooooooow ik heb dit echt met verbazing gelezen! Kan me er echt helemaal niks bij voorstellen, en ik ben nu des te blijer met mijn moeder en zusjes, opa, oma.. Het lijkt me echt heel eenzaam. Hoewel een goede vriendengroep natuurlijk heel veel goed maakt :)